Πολιτικό κάλεσμα της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα στον Αχελώο (Μεσοχώρα Τρικάλων, 12-13-14)

0
91

 

ΟΧΙ ΦΡΑΓΜΑΤΑ, ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙΟΛΙΚΑ…ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΠΟΤΑΜΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΒΟΥΝΑ!

Ενάντια στην “πράσινη” καπιταλιστική ανάπτυξη, τα φράγματα και την εκτροπή…Ο  Αχελώος θα νικήσει, η Μεσοχώρα θα ζήσει!

«Η ανάπτυξη ήταν, είναι και θα είναι καταρχάς ένας ξεριζωμός (…) Ανάπτυξη είναι ο οικονομικός πόλεμος, με τους νικητές του κι ακόμα περισσότερο με τους ηττημένους του, η ασυγκράτητη λεηλασία της φύσης, η καταστροφή των διαφορετικών πολιτισμών».

Στις μέρες μας, ο γιγαντιαίος σχεδιασμός του ελληνικού κράτους για τη λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος και της κοινωνίας. με σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ντόπιων και πολυεθνικών πολιτικών και οικονομικών ελίτ, και των ενεργειακών αναγκών του χρεοκοπημένου κρατικού–καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, θα επιφέρει ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες στα φυσικά οικοσυστήματα και στη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης των ανθρώπων στους τόπους τους.

Πέραν των φαραωνικών εγκληματικών έργων που επιχειρούνται σήμερα, όπως τα Υ/Η φράγματα στον Αχελώο (και το ζήτημα της εκτροπής του προς τη Θεσσαλία, που επανήλθε στο προσκήνιο ως συνέχεια της σχεδιαζόμενης λειτουργίας των Υ/Η φραγμάτων στον άνω ρου του) και τα ανοιχτά μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική, αναγγέλλονται ήδη και επιχειρούνται μια σειρά και άλλων καταστροφικών για τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες σχεδιασμών σε πλήθος σημείων της χώρας: όπως την εγκατάσταση βιομηχανικών «αιολικών πάρκων» σε όλα σχεδόν τα ορεινά συγκροτήματα (Άγραφα, Ασπροπόταμος, Βέρμιο, Βαρνούντας, Οίτη, Ταΰγετος, Ζήρεια, Όχη κ.ά), τα προγράμματα φωτοβολταϊκών βιομηχανικών ζωνών, την κατασκευή εκατοντάδων Υ/Η φραγμάτων σε ποταμούς και και χειμάρρους,, την παράδοση αναρίθμητων φυσικών οικοτόπων στην τουριστική βιομηχανία, τα χρυσωρυχεία στο Κάκαβο στη Χαλκιδική, τις εξορύξεις υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες και χερσαίες εκτάσεις κατά μήκος της χώρας -από την Ήπειρο, την Αιτωλοακαρνανία, τη Β.Δ. Πελοπόννησο, τον Πατραϊκό και Μεσσηνιακό κόλπο και όλο το Ιόνιο έως τις θαλάσσιες περιοχές νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης με ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις-, την καύση σκουπιδιών στο Βόλο σαν «εναλλακτικό» καύσιμο και τρόπο διαχείρισης της υπερσυσσώρευσης απορριμμάτων και αποβλήτων που το ίδιο το υπερκαταναλωτικό σύστημα παράγει, την υφαρπαγή και ιδιωτικοποίηση του νερού που ήδη συντελείται ή δρομολογείται σε μια σειρά από περιοχές (όπως στα νερά του Πηλίου με επίκεντρο τις Σταγιάτες).

Οι σχεδιασμοί αυτοί έρχονται να προστεθούν σε μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στην κοινωνία και τη φύση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική πραγματικότητα, με το βάθεμα της αναδιάρθρωσης του πολιτικοοικονομικού συστήματος στο όνομα της “ανάπτυξης”, η οποία σε «περιόδους κρίσης» εμφανίζεται σαν υπόθεση “εθνικού” συμφέροντος και αναγκαιότητας, για να συγκαλύψει το απροσμέτρητο κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος που επιφέρει. Μια αναδιάρθρωση με χαρακτηριστικά γενικευμένης επιχείρησης εκποίησης των κοινωνικών αναγκών, των δημόσιων χώρων και των φυσικών πόρων στο ιδιωτικό κεφάλαιο που πραγματοποιείται από το ελληνικό κράτος υπό την κηδεμονία της Ε.Ε. και εξελίσσεται παράλληλα με τον αντίστοιχο εκσυγχρονισμό – προσαρμογή του νομικού πλαισίου. Όπως ο νόμος περί “FastTrack” και πλήθος άλλων νόμων και υπουργικών αποφάσεων, ώστε να αρθούν θεσμικές δεσμεύσεις και περιορισμοί που υπήρχαν μέχρι σήμερα στην εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, όπως η προστασία του δάσους και των περιοχών Natura, ο δημόσιος χαρακτήρας του αιγιαλού, η υποχρέωση περιβαλλοντικών μελετών στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα κ.ά.

Ο πρόσφατος αντιπεριβαλλοντικός νόμος 4685/2020 αποτυπώνει την απάλειψη κάθε προστασίας του φυσικού κόσμου από το κράτος, και την παράδοσή του, στη γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου στα βουνά και τα δάση, στα ποτάμια και τα νερά, στις ακτές και το βυθό της θάλασσας στο όνομα της «πράσινης» ανάπτυξης και της προσέλκυσης επενδύσεων για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης. Το προδιαγραμμένο αποτέλεσμα θα είναι η ανελέητη λεηλασία και καταστροφή του εναπομείναντος φυσικού κόσμου από τις κορφές των βουνών μέχρι και τους θαλάσσιους βυθούς και ο αφανισμός των παρακείμενων τοπικών κοινωνιών.

Όσο για τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι παρά ένα διαφημιστικό περιτύλιγμα εξωραϊσμού της γνωστής καταστροφικής μηχανής του καπιταλισμού, ώστε να φαίνεται φιλικότερη δήθεν προς το περιβάλλον την ίδια στιγμή που το λεηλατεί και το καταστρέφει ανελέητα θυσιάζοντας το στο βωμό του κέρδους.

Άλλωστε, και σε παγκόσμιο επίπεδο οι συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης της φύσης και της κοινωνίας επιφέρουν περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής του ανθρώπου και του φυσικού κόσμου, εξαντλώντας τους φυσικούς πόρους και φτάνοντας μέχρι τα έσχατα όρια της διακινδύνευσης της ίδιας της επιβίωσης, όπως έμμεσα ομολογείται από τους ίδιους τους κρατικούς αξιωματούχους μιλώντας πλέον για ανεπίστρεπτη κλιματική αλλαγή, κατάρρευση και περιβαλλοντική κρίση. Από τον Αμαζόνιο ως τη Σιβηρία κι απ΄ακρου σ΄άκρου της γης, οι αποψιλώσεις και οι εμπρησμοί των δασών, η μόλυνση των θαλασσών, το λιώσιμο των αιώνιων πάγων στους πόλους και στα ψηλά βουνά, οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, είναι μερικά μόνο μέρη της συνολικής οριακής περιβαλλοντικής κρίσης που προκαλεί η κρατική-καπιταλιστική επιθετικότητα. Γίνονται έτσι φανερά, τόσο το μέλλον που επιφυλάσσει και επιβάλλει ο κρατικός–καπιταλιστικός πολιτισμός της μόλυνσης και της ανάπτυξης που περνάει μέσα από την ένταση της επίθεσης στο περιβάλλον και στις ανθρώπινες κοινωνίες, όσο και τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά του αδιέξοδα.

Είναι γεγονός πως, στην εποχή μας, ο φυσικός κόσμος δέχεται μια άνευ προηγούμενου καταστροφική και λεηλατική επίθεση με ολέθριες συνέπειες στο όνομα της ανάπτυξης. Η επίθεση αυτή δεν γίνεται σε ένα μόνο σημείο του φυσικού κόσμου, σε ένα μόνο ή ορισμένα στοιχεία του (τα βουνά, τα δάση ή τα νερά), και δεν έχει σαν φορέα της γενικά τον άνθρωπο. Η επίθεση γίνεται συνολικά στον φυσικό κόσμο και γίνεται από ένα ιεραρχικό κι εκμεταλλευτικό πολιτικοοικονομικό σύστημα προς όφελος της ολιγαρχίας που βρίσκεται στην κορυφή του σε βάρος της φύσης και της ανθρωπότητας. Κάθε σημείο που εκδηλώνεται αυτή η επίθεση και κάθε στοιχείο που βάλλεται κάθε φορά προς αξιοποίησή του στο όνομα της ανάπτυξης, είναι μέρος της ευρύτερης καταστροφής που υφίσταται το περιβάλλον και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δεν έχει δηλαδή μόνο την τοπική του διάσταση ώστε η αντίδραση να αφορά αποκλειστικά και περιορισμένα μια τοπική κοινότητα, αλλά μια ευρύτερη διάσταση αφορώντας πολλές ακόμα κοινωνικές ομάδες, ολόκληρη την κοινωνία των καταπιεσμένων κι εκμεταλλευόμενων ανθρώπων.

Η υπεράσπιση του φυσικού κόσμου και η οργάνωση της κοινωνικής ζωής σε αρμονία με αυτό, όπως και η υπεράσπιση του δημόσιου – ελεύθερου χώρου είναι θεμελιώδεις παράγοντες για την εξέλιξη της κοινωνίας στην κατεύθυνση της ελευθερίας, της αυτονομίας, της συλλογικοποίησης και της δημιουργικότητας. Σήμερα, οι αγώνες υπεράσπισης του φυσικού κόσμου και του δημόσιου χώρου, που ξεσπούν σε σημεία όπου σχεδιάζεται η λεηλασία και καταστροφή τους και πλήττεται η δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης των τοπικών κοινοτήτων, βρίσκονται συχνά εγκλωβισμένοι στα όρια της τοπικότητας, της περιορισμένης θεσμικής διαμαρτυρίας, της αντιπροσώπευσης, της διαμεσολάβησης και της ανάθεσης. Ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις συσπειρώνουν μεγάλο αριθμό ακόμη και την πλειοψηφία των κατοίκων των περιοχών που πλήττονται, ενώ αρκετές φορές προχωρούν και πέραν του θεσμικού πλαισίου διαμαρτυρίας αμφισβητώντας κρατικούς και τοπικούς παράγοντες και φορείς.

Απέναντι σε αυτήν τη συνθήκη της γενικευμένης επίθεσης, λεηλασίας και καταστροφής, απαιτείται μια πλατιά κοινωνική αφύπνιση και μια συνολική κοινωνική κριτική του αδιέξοδου και χρεωκοπημένου συστήματος, το ξεπέρασμα της ανάθεσης, της διαμεσολάβησης και της αδράνειας, το δυνάμωμα των κοινωνικών-ταξικών αγώνων, η συγκρότηση αυτοοργανωμένων, αντιθεσμικών μετώπων αντίστασης -με αμοιβαιότητα, αλληλεγγύη και συνέπεια στις κοινές συμφωνίες – και η δημιουργία κάθε δυνατού αναχώματος σε κάθε σημείο που εκδηλώνεται η κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα.

Απέναντι στο δυστοπικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι ελίτ της εξουσίας και του πλούτου, υπάρχει η επιλογή της συλλογικής αντίστασης και του αγώνα. Να τους θυμίσουμε τι μπορεί να συμβεί όταν η κοινωνία των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων ανθρώπων παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και αντιστέκεται μαζικά και μαχητικά στους σχεδιασμούς τους. Οι κοινωνικές – ταξικές αντιστάσεις είναι ζωντανές, μπορούν να νικήσουν και θα νικήσουν