Category: ΚΕΙΜΕΝΑ

Aύριο, Δευτέρα 15 Μάρτη ’14 στις 9 π.μ. θα γίνει στο Εφετείο - οδ. Λουκάρεως 2ος όροφος, – η δεύτερη δίκη των αστυνομικών που σε πρώτο βαθμό καταδικάστηκαν για την κακοποίηση και τους τραυματισμούς συλληφθέντων στην Πάρνηθα το 2007. Η δίκη στο Εφετείο ήταν προγραμματισμένη για τις 15 Νοέμβρη 2013 αλλά αναβλήθηκε κατόπιν αίτησης της υπεράσπισης των αστυνομικών.

Να υπενθυμιστεί ότι στις 15/2/13 καταδικάστηκαν, μετα από 5 χρόνια συνεχών αναβολών της δίκης τους, δύο από τους άνδρες των ΜΑΤ που αναγνωρίστηκαν ότι μαζί με άλλους, οι οποίοι δεν σταθηκε δυνατόν να εντοπιστούν, συμμετείχαν ενεργά στην βάναυση κακοποίηση και τους σοβαρούς τραυματισμούς αρκετών από τους 27 συλληφθέντες αγωνιστές στην Πάρνηθα, στις 29 Ιούλη 2007 μετά από συμβολική ενέργεια έξω από το Καζίνο Μον Παρνές. (Μια από τους συλληφθέντες αγωνιστές κι αγωνίστριες στην Πάρνηθα είχε υποστεί εξαιτίας της κακοποίησής της από τα ΜΑΤ κάταγμα της σπονδυλικής στήλης). Ο πρώτος από τους κατηγορούμενους αστυνομικούς των ΜΑΤ καταδικάστηκε στην πρώτη δίκη σε 2,5 χρόνια φυλάκισης και ο δεύτερος σε έναν χρόνο για βαρειές και απλές σωματικές βλάβες αντίστοιχα. Δύο άλλοι αστυνομικοί που επίσης κατηγορήθηκαν απαλλάχτηκαν λόγω παραγραφής των αδικημάτων τους μετά τις συνεχείς αναβολές της δίκης.

 

OΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

“Καλιά στα όρη άρχοντας, παρά στον κάμπο δούλος – θωρώ τον κόσμο από ψηλά κι είναι δικός μου ούλος” (Μαντινάδα Αποκορώνου)

Τον Ιούλιο του 2011, ο ΟΑΣΑ ανακοίνωσε ότι για την “καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού” και λόγω “χαμηλής επιβατικής κίνησης” διακόπτει είκοσι λεωφορειακές γραμμές, μεταξύ των οποίων και την ιστορική γραμμή 714 Πλατεία Βάθη – Πάρνηθα.

Αυτή ήταν και η μόνη γραμμή που μετέφερε επισκέπτες από την Αθήνα στο Δρυμό, γι’ αυτό και η κατάργησή της δεν αφορά βέβαια την καλύτερη εξυπηρέτηση τους. Άλλωστε, είχαν ήδη σταματήσει τα καθημερινά δρομολόγια που έφθαναν πάνω στην Πάρνηθα και είχαν απομείνει ελάχιστα -το πρωί και το μεσημέρι των Σαββατοκύριακων- τα οποία σίγουρα συγκέντρωναν ικανό αριθμό επιβατών, ιδίως τους χειμερινούς μήνες, και ούτως ή άλλως ήταν απαραίτητα γιατί δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα για να ανέβει κανείς με τη δημόσια συγκοινωνία στο βουνό.

Περισσότερα ...

Μετα την καταργηση από τον ΟΑΣΑ της λεωφορειακής Γραμμής 714 (Πλ. Βάθης – Πάρνηθα) και το τελευταίο δρομολόγιο που εγινε το Σαββατο 23 Ιούλη 2011, έπαψε να υπάρχει κάθε δυνατότητα πρόσβασης στους πεζοπόρους και τους φίλους της Πάρνηθας που δεν έχουν ΙΧ ή δεν θελουν να το χρησιμοποιήσουν για να ανέβουν στο βουνό.
Η κατάργηση της γραμμής συνιστα πραγματικό αποκλεισμό της Πάρνηθας από τους φίλους της και απαγόρευση πρόσβασης για τους πληβείους μιας και η δυνατότητα επίσκεψής της γίνεται προνόμιο για τους έχοντες και κατεχοντες.
Επιπλεον, με την καταργηση της γραμμής 714, η συγκοινωνία με την Πάρνηθα παραδίδεται εξολοκλήρου στα επιχειρηματικά συμφεροντα που λυμαίνονται το Δρυμό και ειδικά στο Καζίνο που έχει δικά του πούλμαν με δωρεάν δρομολόγια για το βουνό από την Αθήνα και τον Πειραιά.
Ο αποκλεισμός της Πάρνηθας για τους φυσιολάτρες επισκέπτες της και η παράδοσή της ως τσιφλίκι στη βιομηχανία του τζόγου δεν πρεπει να περασει.

μια φωτογραφία με το 714 από τη συμβολική κατάληψη
του Ξενία της Πάρνηθας τον Ιούνη του 2008 

Το λεωφορείο 714 στην “άγονη γραμμή” Αθήνα – Πάρνηθα

Το περασμένο καλοκαίρι, και παράλληλα με τους αγώνες που εξελίσσονταν στους δρόμους της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε – το Σαββατοκύριακο 2-3 Ιούλη 2011 -, από την Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία, ένα ακόμη διήμερο οδοιπορικό αντίστασης στην Πάρνηθα με τη συμμετοχή αρκετών αγωνιστών και φίλων του βουνού. Για να θυμίσει ότι η λεηλασία της Πάρνηθας συνεχίζεται, να ανανεώσει τον αγώνα αντίστασης, να σπάσει τη σιωπή μπροστά στο πλήθος των καταστροφικών δραστηριοτήτων και σχεδιασμών της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας πάνω στο βουνό.
Στα πλαίσια αυτής της κίνησης, όπως γίνεται εδώ και χρόνια, στην αφίσα του καλέσματος για το διήμερο οδοιπορικό αναφέρονταν και τα δρομολόγια της λεωφορειακής γραμμής 714 Πλ. Βάθη – Πάρνηθα, που ήταν και η μοναδική δυνατότητα δημόσιας πρόσβασης στο βουνό. Δεν μπορούσε βέβαια να υποψιαστεί κανείς πως λίγες  μέρες αργότερα ο ΟΑΣΑ θα ανακοίνωνε ότι “με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού” προχωρά στην κατάργηση, μεταξύ άλλων είκοσι γραμμών, και της γραμμής 714 “λόγω μικρής επιβατικής κίνησης”. Το τελευταίο δρομολόγιο του λεωφορείου 714 που ανέβαζε τους φίλους της Πάρνηθας στο αγαπημένο βουνό πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23 Ιουλίου και κάθε δυνατότητα δημόσιας πρόσβασης σε αυτό σταμάτησε.
Ο μόνος τρόπος πλέον για να ανέβει κανείς στην Πάρνηθα είναι με ΙΧ και χρησιμοποιώντας τα μέσα -πούλμαν και τελεφερίκ- του Καζίνου που λυμαίνεται το Δρυμό εδώ και τριάντα χρόνια. Και είναι αποκαλυπτικό ότι από τους θεσμικούς φορείς που δραστηριοποιούνται στην Πάρνηθα, “Μη” Κυβερνητικές Οργανώσεις, Ορειβατικούς Συλλόγους, Δήμους και Κοινότητες, κανέναν δεν ενόχλησε πραγματικά ο αποκλεισμός του βουνού από κάθε δημόσια συγκοινωνία, γιατί άλλα είναι αυτά που τους ενδιαφέρουν, και συγκεκριμένα το μερίδιο ελέγχου και κέρδους που έχει ο καθένας τους πάνω στο βουνό. Χρόνια άλλωστε σιωπούν για τη λεηλασία της Πάρνηθας από τη βιομηχανία του τζόγου και υποκλίνονται δουλοπρεπώς μπροστά στο Καζίνο το οποίο και χρηματοδοτεί αρκετούς από αυτούς τους φορείς.
Αυτοί που θίγονται είναι εκείνοι που δεν έχουν καθόλου συμφέροντα πάνω στην Πάρνηθα, μόνο την αγάπη τους για αυτήν, οι πεζοπόροι φυσιολάτρες που ανέβαιναν στο βουνό με το λεωφορείο, καθώς και όλοι εκείνοι οι πληβείοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι και νεολαίοι που στο εξής αποκλείονται από κάθε δυνατότητα δημόσιας πρόσβασης και αναψυχής στο Δρυμό. Αλλά όλοι αυτοί είναι απομονωμένοι και ανοργάνωτοι μπροστά στα οργανωμένα συμφέροντα που λυμαίνονται το βουνό και τους επίσημους φορείς που αποφασίζουν για αυτό, και δεν υπάρχει καμιά άλλη αγωνιστική κινητοποίηση για την Πάρνηθα πέρα από εκείνη των αντιεξουσιαστών αγωνιστών της φύσης από την Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία.
Θα πρέπει να σημειώσουμε βέβαια για την ιστορία ότι ακόμα και αυτή η λεωφορειακή γραμμή για την εξυπηρέτηση της βιομηχανίας του τζόγου είχε δημιουργηθεί και το τέρμα της βρισκόταν μπροστά στην είσοδο του Καζίνου. Ωστόσο ήταν το μοναδικό δημόσιο και φθηνό μέσο για να ανέβει κανείς από την Αθήνα στην Πάρνηθα και αυτό χρησιμοποιούσαν για χρόνια φυσιολάτρες κάθε ηλικίας για να φθάσουν στην Αγ. Τριάδα -1.000 μέτρα πάνω από την πόλη-, από όπου ξεκινούσαν για να γνωρίσουν το μεγάλο δασωμένο βουνό και τις απειράριθμες κρυφές γωνιές του, όπως τη Γκούρα, το Μαυρόρεμα, το Παλιομήλεσι, το Ταμίλθι, το Ξεροβούνι κ.ά.
Να θυμίσουμε επίσης ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια το λεωφορείο 714 ανέβαινε καθημερινά, πρωί και μεσημέρι, πάνω στο βουνό, μεταφέροντας πεζοπόρους που αποτελούσαν ένα είδος κοινότητας φίλων της Πάρνηθας. Ο ρυθμός όμως που ανανεωνόταν η κοινότητα των πεζοπόρων που διέτρεχαν την Πάρνηθα ήταν περιορισμένος μπροστά στον ιλιγγιώδη ρυθμό με τον οποίο αυξάνονταν αυτοί που τη λυμαίνονται. Στα μέσα της περασμένης δεκαετίας, σταμάτησε η καθημερινή άνοδος της γραμμής 714 στην Πάρνηθα και διατηρήθηκε μόνο για τα Σαββατοκύριακα, ημέρες που ανεβαίνουν οι περισσότεροι επισκέπτες του βουνού. Τις καθημερινές το λεωφορείο τερμάτιζε πλέον στον κάτω σταθμό του τελεφερίκ -στο Μετόχι-, οπότε οι επισκέπτες του βουνού ήταν υποχρεωμένοι να ανέβουν σε αυτό είτε από τα φαράγγια – της Χούνης, της Αγ. Τριάδας ή του Αγ. Γεωργίου – είτε με το τελεφερίκ περνώντας υποχρεωτικά μέσα από τις εγκαταστάσεις του Καζίνου στο Μαυροβούνι.
Σε αντίθεση βέβαια με τη συρρίκνωση του αριθμού των πεζοπόρων φυσιολατρών της Πάρνηθας ταυτόχρονα με τον περιορισμό της πρόσβασής τους στο βουνό, κατακόρυφη ήταν η αύξηση όλα αυτά τα χρόνια των φίλων του τζόγου που το κατέκλυζαν με τα ΙΧ, τα πούλμαν και το τελεφερίκ, καθώς και των “φυσιολατρών” με τα τζιπ και τα εντούρο που εισέβαλαν σε κάθε γωνιά του. Τον Ιούνη του 2007, η Πάρνηθα υπέστη μια ανυπολόγιστη καταστροφή από την πυρκαγιά που κατέκαψε μεγάλο μέρος των δυτικών και κεντρικών περιοχών της, πράγμα που περιόρισε την προσέλευση φυσιολατρών, αλλά σε τίποτα δεν χάλασε τη διάθεση των τζογαδόρων αλλά και των οδηγών 4Χ4 και των εντουράδων που πλημμυρίζουν το βουνό. Η Πάρνηθα φαίνεται σαν να τους ανήκει πια κι οι πεζοπόροι φυσιολάτρες που επιμένουν να την επισκέπτονται και να τη διασχίζουν δέχτηκαν ένα ακόμη πλήγμα με την πλήρη κατάργηση της αστικής συγκοινωνίας. Για όποιον δεν διαθέτει δικό του μέσον, η πρόσβαση στο βουνό είναι πια απαγορευμένη. Την ίδια στιγμή που το Καζίνο και διάφορες εταιρείες, κατασκευαστικές, κινητής τηλεφωνίας κ.ά. κάνουν ουσιαστικά ό,τι θέλουν, λεηλατώντας και καταστρέφοντας το βουνό.
Είναι γεγονός άλλωστε ότι την ώρα που καταργείται και το τελευταίο δρομολόγιο του αστικού λεωφορείου για την Πάρνηθα λόγω “περιορισμένης επιβατικής κίνησης”, το τελεφερίκ ανεβοκατεβάζει κόσμο στο Καζίνο όλο το 24ωρο, ενώ ασταμάτητα ανεβοκατεβαίνουν και τα πούλμαν γεμάτα από πελάτες του τζόγου. Το πάρκινγκ του καταφύγιου στο Μπάφι δεν φτάνει πια για να χωρέσει τα ΙΧ που ανεβαίνουν φέρνοντας «φυσιολάτρες» καταναλωτές, οι πλαγιές της Πάρνηθας, από το βουνό της Φυλής μέχρι το Κατσιμίδι και το Βροκόλι, αντηχούν από τα τζιπ και τα εντούρο, και στα δάση του Αγ. Μερκούριου και της Αγ. Τριάδας κάτω από το Μπελέτσι, όπως και στους Θρακομακεδόνες κάτω από το Φλαμπούρι, ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερες βίλες.
Με λίγα λόγια, μας τα κλέβουν όλα, το βουνό, τις κορφές, τα δάση, τη φύση και την ελευθερία, για αυτό και δεν αρκεί να αγωνιζόμαστε μόνο στη δουλειά, στα σχολεία, τις γειτονιές και τους δρόμους της πόλης, αλλά ο αγώνας μας θα πρέπει να φθάνει μέχρι και εκεί πάνω, στην Πάρνηθα…

Δ. Α. Μέλος της Πρωτοβουλίας Αγώνα
για τη Γη και την Ελευθερία

 

Yγ. Είναι αποκαλυπτικό για το συμβαίνει και τι δρομολογείται πάνω στο βουνό  το γεγονός ότι ενώ από τη μια καταργήθηκε πλήρως η «άγονη γραμμή» 714 «λόγω χαμηλής επιβατικής κίνησης» και δεν υπάρχει πια ούτε ένα λεωφορείο του ΟΑΣΑ που να οδηγεί στο Δρυμό της Πάρνηθας από την άλλη όμως υπάρχει πληθώρα από πούλμαν και δρομολόγια που οδηγούν εντελώς δωρεάν από την Αθήνα και τον Πειραιά κατευθείαν στην είσοδο του Καζίνου Μόντ Παρνές! Όσον αφορά την Πάρνηθα οι δημόσιες συγκοινωνίες έχουν αντικατασταθεί από την ιδιωτική συγκοινωνία του Καζίνου που έχει μετατρέψει το βουνό σε τσιφλίκι του. Όπως είχαμε γραψει παλιότερα το ερώτημα στο οποίο πρεπει να απαντήσουμε  για την Πάρνηθα και όλοι σιωπούν είναι : Ή ΚΑΖΙΝΟ Ή ΔΡΥΜΟΣ.

Και για του λόγου το αληθές ιδού τα δωρεάν δρομολόγια και οι στασεις των πούλμαν του Καζίνου για την Πάρνηθα :

Kαι για να συμπληρωθεί η εικόνα του τι σημαίνει οργανωμένα πολιτικά και οικονομικά συμφεροντα λυμαίνονται την Πάρνηθα : ένα σκοπευτήριο στις νότιες παρυφές του βουνού και το αιολικό εργοστασιο με τις ανεμογεννήριες που ξεφύτρωσε στα δυτικά του.

 

Το Μον Παρνές υπήρξε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο που χτίστηκε, χωρίς να εκδοθεί ποτέ οικοδομική άδεια, με προσωπική εντολή του τότε πρωθυπουργού Κων. Καραμανλή, το 1961, με σκοπό να γίνει η ναυαρχίδα της τουριστικής ανάπτυξης ολοκληρου του ορεινού όγκου. Ο χώρος που χτίστηκε, στο Μαυροβούνι της Πάρνηθας, ανήκε στην Μονή Πετράκη της Αρχιεπισκοπής Αθηνών μαζί με χιλιάδες άλλα στρέμματα τα οποία η Εκκλησία πούλησε στον ΕΟΤ. Όλη αυτή η εκταση που πέρασε στην ιδιοκτησία του ΕΟΤ δεν απαλλοτριώθηκε ποτέ από το δημόσιο, παρότι θα έπρεπε μιας και συμπεριλήφθηκε στον πυρήνα απόλυτης προστασίας του Εθνικού Δρυμού που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά, το 1961.

Το ξενοδοχείο Μον Παρνές που στοίχισε τεράστια ποσά στο δημόσιο τελικά φαλήρισε και η Πάρνηθα γλίτωσε τότε τα χειρότερα. Το 1971 το Μον Παρνές παραχωρήθηκε από τον δικτατορα Παπαδόπουλο σε έναν Κύπριο επιχειρηματία του τζόγου , τον Δημητρίου, για να το μετατρέψει σε καζίνο κι επαψε ουσιαστικά να λειτουργεί ως ξενοδοχείο. Του παραχωρήθηκε επίσης και μια δασική έκταση στο Μετόχι, στους πρόποδες της Πάρνηθας, όπου ο Δημητρίου έφτιαξε τελεφερίκ για την εξυπηρέτηση του Καζίνου.

Κατά την μεταπολίτευση τη διεύθυνση του κερδοφόρου καζίνου την ανέλαβε άμεσα ο ΕΟΤ. Οι σεισμοί του 1981 και του 1999, προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στο συγκρότημα του Μον Παρνές κι ένα κτίριο που λειτουργούσε σαν νυχτερινό κέντρο πάνω στην  Πάρνηθα κατέρρευσε εντελώς. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 η κυβέρνηση του Πασόκ άρχισε τις διαδικασίες της ιδιωτικοποίησης του Καζίνου και τελικά το 2003 παραχώρησε τη διεύθυνση και το 49% των μετοχών του σε ιδιωτική κοινοπραξία. Στην κοινοπραξία συμμετέχουν μια πολυεθνική επιχειρηματιών του τζόγου καθώς και ντόπιοι επενδυτές, κυρίως ο Μπόμπολας.

Περισσότερα ...