Category: ΚΕΙΜΕΝΑ

Μολονότι έχουμε να ασχοληθούμε με σοβαρότερα πράγματα του αγώνα, είναι αναπόφευκτο κάποτε να ασχολούμαστε και με ορισμένα παρατράγουδά του. Έχει ενδιαφέρον πάντως να βλέπεις πόσο διαφορετικά τοποθετούνται μερικοί άνθρωποι όταν μιλούν προσωπικά απ’ όταν μιλούν για τα ίδια πράγματα σε δημόσια θέα. Όπως καλή ώρα ορισμένοι που υπογράφουν ένα κείμενο το οποίο απαντά, υποτίθεται, στα κείμενα των συλλογικοτήτων της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα (ΑΣΑ) για τον Αχελώο σχετικά με το τι έκαναν ορισμένοι στο εσωτερικό της και την προσπάθειά τους κατόπιν να σπεκουλάρουν πάνω στην ιστορία και τις κινητοποιήσεις της.

Εκείνοι λοιπόν που μιλώντας μας προσωπικά έλεγαν “το ξέρουμε ότι κάνουμε λάθος αλλά θα το πάμε μέχρι τέλους“, και “ναι, μαλακία έκανε ο δικός μας αλλά θα τον υπερασπιστούμε (γιατί είναι δικός μας!)”, είναι οι ίδιοι που προσπαθούν τώρα να εμφανισθούν πολιτικά αδικημένοι και υπερασπιστές του αδίκως διωκόμενου «δικού» τους από την κακία του κόσμου! Είναι διασκεδαστική η προσπάθειά τους να αντιστρέψουν την πραγματικότητα ώστε να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα, αλλά τα πράγματα για τα οποία υποχρεώθηκαν να τοποθετηθούν μετά τη δική μας πολιτική καταγγελία δεν είναι και τόσο αστεία.

Τα πράγματα καταρχάς έχουν ως εξής: Κανείς δεν μας ζήτησε βέβαια την πολιτική εξόντωση οποιουδήποτε και πολύ περισσότερο δεν ζητήσαμε εμείς κάτι τέτοιο από την εφ. Γκιλοτίνα, στην οποία άλλωστε δεν απευθυνθήκαμε ποτέ και καθ’ οιονδήποτε τρόπο, δεδομένου ότι με το Στέκι Αγρινίου συνεργαζόμασταν και όχι με αυτήν! Οπότε τζάμπα εμφανίζονται παριστάνοντας τους ηρωικούς υπερασπιστές του υποτίθεται αδικημένου φίλου τους. Εμείς το μόνο που ζητήσαμε από εκείνους που συνεργαζόμασταν είναι να μη μας φορτώνεται οποιοσδήποτε η συμπεριφορά του οποίου δεν εξηγείται, δεν δικαιολογείται και δεν είναι ανεκτή ανάμεσά μας. Αν νομίζουν ότι η άρνησή μας να δεχτούμε την απολίτικη κι αντισυντροφική συμπεριφορά οποιουδήποτε μας πλησιάζει συνιστά πολιτική εξόντωσή του και για αυτό και θα έπρεπε να τον ανεχτούμε, δεν έχουμε να πούμε τίποτα.

Σε ό,τι μας αφορά λοιπόν, ως Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία ενημερωθήκαμε κάποια στιγμή από μία συγκεκριμένη συλλογικότητα καταληψιών ότι μέλη της απειλούνταν από ορισμένα άτομα. Επειδή δύο από αυτά τα άτομα είχαν εμφανισθεί ανάμεσά μας στα πλαίσια της ΑΣΑ μέσω φίλων τους και είχαν εκφράσει την επιθυμία να συμμετέχουν στη διοργάνωση της κινητοποίησής μας στον Αχελώο το 2012, ζητήσαμε να τοποθετηθούν για όσα τους καταλογίζονταν. Διότι, εφόσον ήθελαν να συνεργαστούν μαζί μας, είχε μεγάλη σημασία για μας εάν αυτά που τους αποδίδονταν ως γεγονότα ήταν βάσιμα ή όχι.

Αντί κάποιας απάντησης ή τοποθέτησης, ενημερωθήκαμε από ένα άλλο άτομο ότι οι καταγγελλόμενοι για τις απειλές δεν θα συμμετείχαν τελικά στην ΑΣΑ και την κινητοποίησή της για δικούς τους λόγους και πως θα τοποθετούνταν αργότερα. Επιπρόσθετα όμως το ίδιο άτομο μας ενημέρωσε ότι “θα τους υπερασπιστούμε γιατί είναι δικοί μας”! Δεν αντιληφθήκαμε ακριβώς το νόημα αυτής της φράσης καθώς και της διαμεσολάβησης τους, αλλά, αφού οι καταγγελλόμενοι εξαφανίστηκαν από την ΑΣΑ, ακυρώθηκε και η βάση πάνω στην οποία ζητήσαμε την τοποθέτησή τους σχετικά με ό,τι τους καταλογιζόταν.

Η κινητοποίηση λοιπόν της ΑΣΑ τον Αύγουστο του 2012 στον Αχελώο πραγματοποιήθηκε κανονικά χωρίς τη συμμετοχή των καταγγελλόμενων και αφού αποτρέψαμε τυχόν παρατράγουδα από θερμόαιμους φίλους τους που ήθελαν να τη μετατρέψουν σε πεδίο αντιπαράθεσης με όποιον από τους καταγγέλλοντες καταληψίες θα ερχόταν να συμμετάσχει.

Στη συνέχεια, το ίδιο πάλι άτομο που μας συνήθισε να μιλά προσωπικά εξ ονόματος της συλλογικότητάς του και να διαμεσολαβεί τον έναν από τους καταγγελλόμενους, μας ενημέρωσε ότι αντί του ίδιου του εγκαλούμενου φίλου του θα απαντούσε η ομάδα του, η οποία όμως, όπως μας είχε πληροφορήσει προηγουμένως, είχε διαλυθεί προσφάτως!

Τέλος πάντων, το ένα από τα δύο καταγγελλόμενα πρόσωπα είχε την ευθύτητα να απαντήσει στην καταγγελία, χωρίς ωστόσο να τη διαψεύδει όσον αφορά τις απειλές, ενώ, προς μεγάλη μας έκπληξη, στη θέση του άλλου καταγγελλόμενου εμφανίστηκαν με υπογραφή «κάποιοι», οι οποίοι, χωρίς να τοποθετηθούν καθόλου για το θέμα των απειλών και όσα άλλα καταγγέλλονταν, κατηγόρησαν τη συλλογικότητα των καταληψιών που είχε κάνει την καταγγελία σαν ρουφιάνους και ρατσιστές!

Στην απορία και τα ερωτηματικά μας γι’ αυτό το απαράδεκτο κείμενο, το ίδιο πάλι άτομο που διαμεσολαβούσε τον καταγγελλόμενο φίλο του απάντησε ότι ήταν ένα λάθος, αλλά δεν μπορούσαν πια να το πάρουν πίσω! Το κείμενο αυτό, που συγκάλυπτε κανονικότατα τον καταγγελλόμενο και καθύβριζε τους απειλούμενους από αυτόν, μας υποχρέωσε να ζητήσουμε να σταματήσουν επιτέλους τα μισόλογα και να δοθούν ξεκάθαρες πολιτικές απαντήσεις στα εύλογα ερωτήματά μας, μιας και στους «κάποιους» που το υπέγραφαν ή το υιοθετούσαν ήταν και ορισμένοι που συνεργαζόμασταν μαζί τους. Απαντήσεις, όχι πια από τον ίδιο που μιλούσε και κινούνταν προσωπικά διαμεσολαβώντας κανονικότατα τους άλλους, αλλά από τη συνέλευση του Στεκιού Αγρινίου που συμμετείχε στην ΑΣΑ και με την οποία συνεργαζόμασταν.

Στο μεταξύ είχαμε πληροφορηθεί και άλλα περιστατικά με την προβληματική συμπεριφορά του ατόμου που υπερασπίζονταν μερικοί με το επιχείρημα ότι ήταν «δικός» τους: ξυλοκοπήματα μέσα σε συνέλευση καθώς και τραμπουκισμοί σε βάρος συντρόφου που απειλήθηκε ότι αυτός και οι φίλοι του θα πάθουν διάφορα. Δεν ήταν σίγουρα από τις περιπτώσεις που θα αποδεχόμασταν ανάμεσά μας σιωπηρά και μας κατέλαβε μεγάλος σκεπτικισμός για ορισμένους συντρόφους που συνεργαζόμασταν μαζί τους, στο βαθμό που συγκάλυπταν με μισόλογα αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις, αν δεν τις υπερασπίζονταν κιόλας.

Απάντηση όμως στις γραπτές θέσεις και τα πολιτικά ερωτήματα που στείλαμε για αυτό το ζήτημα στη συλλογικότητα με την οποία συνεργαζόμασταν δεν πήραμε ποτέ, οπότε, εξαιτίας της παγιοποιημένης πια διαμεσολάβησής της και της προφανούς αδυναμίας της να απαντήσει συλλογικά, έμεινε εκκρεμές το τι είδους συνεργασία θα είχαμε μαζί της στο μέλλον. Μετά από μήνες, μας ήρθε μια επιστολή ενός άλλου ατόμου -όχι από το Στέκι που απευθύναμε τα ερωτήματά μας – το οποίο κάπου ανάμεσα σε άλλα φληναφήματα αναφερόταν και στο επίδικο ζήτημα με τρεις-τέσσερις λέξεις, λέγοντας ότι «ήταν άδικες οι κατηγορίες» σε βάρος του καταγγελλόμενου, χωρίς να λέει όμως ούτε ποιες ήταν αυτές ούτε γιατί ήταν άδικές. Και δεν θα μπορούσε να το λέει γιατί απλούστατα δεν ήταν καθόλου άδικες! Αυτό άλλωστε που αρνούνταν να αποδεχτούν δημόσια το αποδέχονταν οι ίδιοι μιλώντας μας ιδιωτικά, μέχρις ότου το αποδέχτηκε και ο ίδιος ο καταγγελλόμενος ένα χρόνο μετά! Με λίγα λόγια, αντί να κάνουν κάποια κριτική στον “δικό” τους για τα λάθη του ώστε να τα κριτικάρει κι ο ίδιος ως τέτοια, τα αποσιώπησαν, κατηγορώντας όσους τα καταλόγισαν, ενώ αυτό που μας ζητούσαν, χωρίς να δίνουν καμία απάντηση στα ερωτήματά μας, ήταν να τον συγκαλύψουμε και εμείς και να τον υπερασπιστούμε!

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον αγώνα για τον Αχελώο; Καμία! Πρόκειται για ορισμένα παρεΐστικα και απολίτικα φαινόμενα του ευρύτερου «χώρου» (με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό), τα οποία μερικοί είχαν τη φαεινή ιδέα να τα εμπλέξουν με τη ΑΣΑ για να τους δώσουν και κάποια πολιτική υπόσταση. Αλλά δεν τα λογάριασαν καλά, διότι τόσο εμείς όσο και άλλοι σύντροφοι της ΑΣΑ σε καμία περίπτωση δεν ήμασταν διατεθειμένοι να ανεχτούμε ανάμεσά μας και να μοιραστούμε μαζί τους τις παρέες τους και τα προβλήματά τους.

Ο ισχυρισμός τους ότι η επιλογή μας να πάρουμε τις αποστάσεις μας από αυτές τις αξιοθρήνητες καταστάσεις οφείλεται στο ότι αρνούμασταν κάποιες διαφορετικές απόψεις είναι αστείος. Η ΑΣΑ είναι μια ανοιχτή πολιτική διαδικασία και ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα αντιπαρατιθέμενων απόψεων. Το ζήτημα που τέθηκε ήταν ήθους και συμπεριφοράς ορισμένων που παρεμπιπτόντως ποτέ δεν μπόρεσαν να καταθέσουν ή να καταγράψουν κάποια ιδιαίτερη άποψη για το αντικείμενο της ΑΣΑ. Εκτός αν μερικοί θεωρούν άποψη το “ό,τι να ’ναι” και το “όλα μέσα”. Εκείνο που αρνηθήκαμε ήταν η σιωπή και η ανοχή μας σε μια σειρά απολίτικων κι αντισυντροφικών συμπεριφορών.

Μετά λοιπόν από τη γραπτή τοποθέτησή μας στην ΑΣΑ για αυτό το ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι ορισμένες συμπεριφορές και η συγκάλυψή τους δεν μπορούν να είναι αποδεκτές, σιωπηρά και χωρίς οποιαδήποτε απάντηση ή τοποθέτηση από μέρους τους, εξαφανίστηκαν οι συγκαλύπτοντες τον «δικό» τους. Και ενώ εμείς, μετά από ένα διάστημα, συζητούσαμε για τη διοργάνωση της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα στον Αχελώο τον Αύγουστο του 2013, πληροφορηθήκαμε ότι αυτοί απηύθυναν εσωτερικά καλέσματα σε διάφορες ομάδες για να συνεχίσουν μαζί τους, όπως έγραφαν, τις κινήσεις που γίνονται εδώ και χρόνια στη Μεσοχώρα! Και από ποιον γίνονταν τόσα χρόνια αυτές οι κινήσεις; Από την Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα! Δηλαδή προτίθεντο να την υποκαταστήσουν κανονικότατα μαζί με τον “δικό” τους και όποιον άλλο πρόθυμο να ακολουθήσει το κάλεσμά τους.

Οι συλλογικότητες της ΑΣΑ, μη μπορώντας πλέον να σιωπήσουν απέναντι στα καμώματα και τις μεθοδεύσεις τους, κατήγγειλαν δημόσια την επιχειρούμενη υποκατάστασή της και τη λεηλασία του λόγου και του έργου της, προσδιορίζοντας με ακρίβεια για μια ακόμη φορά το πολιτικό κι αξιακό πλαίσιο λειτουργίας και παρέμβασής της, κι ενημερώνοντας όποιον κινείται έξω από αυτό το πλαίσιο της ΑΣΑ ότι καλά θα κάνει να κρατήσει και τις αποστάσεις του από αυτήν και να μην επιχειρήσει ούτε στο ελάχιστο την υποκατάσταση ή τη διεμβόλιση των κινητοποιήσεών της.

Μιλώντας τώρα, και κατόπιν της φετινής παρουσίας μας στον Αχελώο στις 14-18 Αυγούστου, θα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι η ΑΣΑ, αυτοκαθοριζόμενη στο σχεδιασμό και την πραγματοποίηση των κινήσεών της, υπερκαθόρισε τελικά κι αυτούς που ήθελαν να σπεκουλάρουν πάνω της. Γιατί από τη στιγμή που προσδιόρισε δημόσια τις ημερομηνίες, τη διάρκεια και το πλαίσιο της κινητοποίησής της οι φερέλπιδες συνεχιστές των μακροχρόνιων κινήσεών της αναπροσαρμόστηκαν ανάλογα, αλλάζοντας τους αρχικούς σχεδιασμούς τους. Και αποφεύγοντας να προκαλέσουν ανεπιθύμητες καταστάσεις, μπορεί να πει κανείς ότι συνέδραμαν κιόλας την όλη κινητοποίηση της ΑΣΑ, δεδομένου ότι, χωρίς αμφιβολία, προσδιορίστηκαν τελικά από αυτήν.

Αν δεν ξεχνούσαν κιόλας να γράψουν στην αφίσα τους ότι η κινητοποίηση αφορά την εναντίωση στα φράγματα, τα οποία αυτά καθαυτά, και χωρίς την εκτροπή του Αχελώου, καταδικάζουν σε καταστροφή τη Μεσοχώρα και τον άνω ρου του ποταμού, θα ήταν ακόμα περισσότερο εντός των προταγμάτων του αγώνα. Εκτός εάν υποθέσουμε ότι η απουσία κάθε αναφοράς στα φράγματα του Αχελώου είναι σκόπιμη γιατί σαν τοπικιστές που διατείνονται πως είναι ενοχλούνται αποκλειστικά και μόνο από την εκτροπή που θα στερήσει το νεράκι του ποταμού από τον τόπο τους στέλνοντάς το στον θεσσαλικό κάμπο.

Και μιας και μιλάμε για τον τοπικισμό που επικαλούνται, δηλ. τον σεχταρισμό τους, και αναλώνονται να εξηγήσουν από δήθεν αγωνιστική σκοπιά, προφανώς παριστάνουν ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους καταλογίσαμε και προσπαθούν να ενεργοποιήσουν εκεί που απευθύνονται τοπικιστικά αντανακλαστικά τύπου : η εκτροπή του Αχελώου αφορά εμάς τους ντόπιους στην Αιτωλοακαρνανία, τι δουλειά έχουν οι ξενομερίτες της ΑΣΑ; Θέλουν βέβαια να ξεχνούν ότι οι “ξενομερίτες” ήταν αυτοί που με συνέπεια και συνέχεια σε βάθος χρόνου ανέδειξαν σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα τόσο ευρύτερα όσο και κατά τόπους.

Προσπαθούν μάλιστα να χρησιμοποιήσουν στρεβλά, και χάριν της σπέκουλας, τη χρόνια επιχειρηματολογία και πρόταση της ΑΣΑ για τη διεύρυνση του αγώνα και στη Θεσσαλία, όπου επικεντρώνεται η κρατική προπαγάνδα για την καταστροφή του Αχελώου στο όνομα της ανάπτυξης. Πρόταση που, ως γνωστόν, όταν έγινε πράξη, έγινε από την ίδια την ΑΣΑ, κινητοποιώντας τις δυνάμεις που υπάρχουν κατά τόπους και παράγοντας μαζί με άλλους συντρόφους μια σειρά κινήσεων, όπως εκδηλώσεις και πορείες.

Διαστρεβλώνοντας την απτή πραγματικότητα, αυτοί οι όψιμοι τοπικιστές θέλουν τώρα χάριν του σεχταρισμού τους να εμφανίζονται ως “ντόπιοι” στον Αχελώο σε σχέση με τους “ξενομερίτες” της ΑΣΑ. Κι επιχειρούν επιπλέον να συγκρίνουν την περίπτωσή τους ως δήθεν ντόπιων με τους αγωνιζόμενους κατοίκους στη ΒΑ Χαλκιδική (!), καταλήγοντας στη γελοιότητα. Για να τελειώνουμε με τις βλακείες, στη Μεσοχώρα και τη χαράδρα του Πίνδου όπου φράσσεται ο Αχελώος, πλην των κατοίκων της, όλοι οι υπόλοιποι είναι εξίσου ξενομερίτες, είτε εκκινούν από την Αθήνα είτε από το Αγρίνιο. Όσο για τη διοργάνωση των κινητοποιήσεων της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα στη Μεσοχώρα όπου και επικεντρώνεται ο αγώνας για την προάσπιση του Αχελώου, δεν ήταν ποτέ μια υπόθεση “ντόπιων” ή “ξένων”, άλλα υπόθεση όσων αγωνίζονται από κοινού και συντονισμένα για την προάσπιση του ποταμού κι ευρύτερα της φύσης από τη λεηλασία του κράτους και του κεφαλαίου.

Επιπλέον, είναι ολότελα διαφορετικό εκείνο που εμείς είπαμε πως επιδίωκαν ορμώμενοι από μια σκοπιά πολιτικά ασόβαρη κι ολότελα άσχετη: να χρησιμοποιήσουν το δοκιμασμένο από χρόνια σχήμα της ΑΣΑ και τις κινητοποιήσεις της σαν όχημα δημιουργίας κάποιου είδους τοπικής αναρχικής οργάνωσης στη δυτική Ελλάδα.
Αυτά που πασχίζουν να πουν περί δήθεν τοπικιστικού αγώνα για τον Αχελώο είναι παντελώς άσχετα κι αποτελούν προϊόν της αμηχανίας να τοποθετηθούν πάνω στο πραγματικό ζήτημα. Και αυτό δεν ήταν η μορφή του αγώνα για τον Αχελώο αλλά η χρησιμοποίηση του σχήματος της ΑΣΑ ως πόλου συσπείρωσης και μέσου για αυτό που κάποια στιγμή εμπνεύστηκαν: ένα είδος αναρχικής οργάνωσης που φαντάζονταν στην περιοχή τους με επίκεντρο τον εαυτό τους. Για αυτό άλλωστε και χάριν της “οργάνωσης” έφεραν στην ΑΣΑ -και κατόπιν δικαιολογούσαν και συγκάλυπταν- τον όποιο «δικό» τους, κι όχι χάριν του αγώνα για τον Αχελώο, που δεν έχει βέβαια σχέση με τα καμώματα του ενός ή του άλλου ουρανοκατέβατου που είδε φως και μπήκε!

Αυτά που γράφουν τώρα περί του δήθεν αγωνιστικού τοπικισμού τους δεν απαντούν σε τίποτα σε εκείνα που γράψαμε, και το κάναμε δημόσια ακριβώς γιατί. εξαιτίας των υπεκφυγών και της παρελκυστικής στάσης τους, δεν μπορούσαμε να συζητήσουμε μαζί τους:
«Όποιος αναφέρεται στην πανελλαδική διάσταση του ζητήματος του Αχελώου, και μάλιστα μπροστά στην άμεση προοπτική ολοκλήρωσης της καταστροφής του, θα έπρεπε να κινείται και να απευθύνεται αναλόγως κι όχι να χρησιμοποιεί το ζήτημα, την οργάνωση και τον αγώνα γι” αυτό προσχηματικά, επιδιώκοντας μια τοπικιστική οργανωτική συσπείρωση στην περιοχή του γύρω από τον εαυτό του. Η ΑΣΑ ήταν εξαρχής, όπως προτάθηκε από την πρωτοβουλία μας και υιοθετήθηκε από όλους όσοι συμμετείχαν, ένας μετωπικός σχηματισμός κατά βάση για το ζήτημα του Αχελώου. Στην πορεία, και με βάση την επιτυχία και την απήχηση των κινήσεών μας σε βάθος αρκετών χρόνων, γεννήθηκε κάποια στιγμή σε ορισμένους η ιδέα ότι η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εκ μέρους τους σαν εργαλείο και μέσον για την επίτευξη οργανωτικών στόχων οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με αυτήν και στερούνταν στοιχειώδους σοβαρότητας. Γι” αυτό και είχαν την αντίληψη ότι η ΑΣΑ θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν σημείο συσπείρωσης φίλων τους, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, έχουν τόση σχέση με τον Αχελώο όση έχουν με τον Γάγγη και τον Μισισιπή, και που επιπλέον αποδείχτηκε ότι κάποιοι από αυτούς έπρατταν και συμπεριφέρονταν τόσο σε άλλους όσο και μεταξύ τους με τρόπους (απειλές, τραμπουκισμούς, ξυλοδαρμούς) που καμία συλλογικότητα η οποία σέβεται τον εαυτό της δεν θα ανεχόταν».

Τελειώνοντας να προσθέσουμε μια φράση από το κείμενό τους : «Γιατί θεωρούμε ότι ακόμη και οι αντιπαραθέσεις μπορούν και δημιουργούν γόνιμο έδαφος όχι για την καταστολή των αντιστάσεων αλλά για την ριζοσπαστικοποίηση και την άμβλυνσή τους, άμβλυνση που μας ενδιαφέρει πρωτίστος μιας και έχει να κάνει με το διαρκή και ακηδεμόνευτο (από οποιονδήποτε έχει κάτι αντίθετο στο μυαλό του) αγώνα». Συμφωνούμε, με τη διαφορά ότι εμείς δεν ενδιαφερόμαστε πρωτίστως για την άμβλυνση των αντιστάσεων αλλά για το ακριβώς αντίθετο, την όξυνση τους, που δεν έχει όμως σε τίποτα να κάνει με την περιχαράκωση στον τοπικιστικό σεχταρισμό, την ασύστολη κηδεμόνευση, διαμεσολάβηση και τη συγκάλυψη των “δικών” μας όταν επιδίδονται σε απειλές και τραμπουκισμούς.

Όσο για τα υπόλοιπα παιδιαρίσματά τους, θα πούμε μόνο ότι ο Αχελώος είναι σίγουρα μεγάλος ποταμός και ρέει ακόμα στην κοίτη του σε όλη τη διάρκεια του έτους, οπότε είναι απορίας άξιο που πηγαινοέρχονται προσανατολιζόμενοι με βάση τις ημερομηνίες των καλεσμάτων της ΑΣΑ, ψάχνοντας μέρος για να κατασκηνώσουν κάπου δίπλα της και τρόπο να οικειοποιηθούν οτιδήποτε από την ιστορία και τις κινητοποιήσεις της.

Εκείνο που έχει σημασία για μας είναι ότι η κινητοποίηση που καλέστηκε από την ΑΣΑ στη Μεσοχώρα στις 14-18 Αυγούστου 2013 -με την εκδήλωση στην πλατεία του χωριού και την πορεία στο φράγμα- πραγματοποιήθηκε επιτυχώς όπως κάθε χρόνο, με απήχηση στην τοπική κοινωνία και στήριξη από αρκετές συλλογικότητες και συντρόφους που εμπνέονται από τη συνέπεια στο σκοπό της και συμβαδίζουν με το αντιεξουσιαστικό αξιακό και πολιτικό πλαίσιό της. Για την παρουσία ορισμένων άλλων που έσπευσαν κι αυτοί, εκόντες άκοντες, με βάση το κάλεσμα της ΑΣΑ, μολονότι εκείνο που θα ήθελαν ήταν να την υποκαταστήσουν επειδή δεν μπορούσαν να τη φέρουν στα μέτρα τους, δεν θα προσθέσουμε άλλα.

Αρκετά ασχοληθήκαμε με αυτούς που ήξεραν ότι έκαναν λάθος αλλά μη μπορώντας να το διορθώσουν το έκαναν σημαία τους, ψάχνοντας κι άλλους για να το μοιραστούν. Εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο που βαδίζουμε χρόνια, απαλλαγμένοι πια από το βάρος απολίτικων, αντισυντροφικών κι αντικινηματικών καταστάσεων που δεν ταιριάζουν στον αγώνα μας.

Πρωτοβουλία Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία

 ΕΝAΝΤΙA ΣΤΗΝ «ΠΡΑΣΙΝΗ» AΝAΠΤΥΞΗ, ΤA ΦΡAΓΜAΤA ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ
Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

   «…και έτσι λένε ότι έχουμε έρθει σ’ αυτή τη γη για να καταστρέψουμε τον κόσμο. Λένε ότι οι άνεμοι όντως ρημάζουν τα σπίτια, και κόβουν τα δέντρα, και η φλόγα τα καίει, αλλά εμείς αφανίζουμε τα πάντα, κατατρώμε τη γη, αλλάζουμε την κοίτη των ποταμών, ποτέ δεν ησυχάζουμε, ποτέ δεν ξαποσταίνουμε, αλλά πάντα τρέχουμε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας χρυσό και ασήμι, ποτέ δεν ικανοποιούμαστε, και μετά ριψοκινδυνεύουμε γι’ αυτά, κάνουμε πολέμους, βρίζουμε, ποτέ δεν λέμε την αλήθεια και τους έχουμε στερήσει τα αναγκαία προς το ζην»
                                                                                                    Girolamo Benzoni, Ιστορία του Νέου Κόσμου, 1565

 

 

  Επιχειρώντας να περιγράψουμε συνοπτικά την κατεύθυνση και στόχευση του πολιτικοοικονομικού συστήματος σε συνθήκες «κρίσης» και αναδιάρθρωσής του, σε σχέση με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και συνολικότερα την εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, δανειζόμαστε τα λόγια του subcomandante Marcos: «Για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές δεν καταφεύγουν μόνο στη μείωση του κόστους παραγωγής ή στην αύξηση των τιμών της πώλησης των εμπορευμάτων. Αυτό είναι βέβαιο αλλά ελλιπές. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις ακόμη μορφές: μία είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, η άλλη είναι η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και μία ακόμη είναι το άνοιγμα νέων αγορών. Η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και το άνοιγμα νέων αγορών επιτυγχάνεται τώρα με την κατάκτηση και επανακατάκτηση γεωγραφικών περιοχών και κοινωνικών χώρων που προηγουμένως δεν είχαν ενδιαφέρον για το κεφάλαιο. Παραδοσιακές γνώσεις και κώδικες γενετικής μαζί με φυσικούς πόρους όπως το νερό, τα δάση κι ο αέρας μετατρέπονται τώρα σε εμπορεύματα ήδη ανοιχτών ή προς δημιουργία αγορών.» (Δεκέμβρης 2007)

   Μιλώντας ειδικότερα για την ελληνική πραγματικότητα σήμερα, η αναδιάρθρωση του πολιτικοοικονομικού συστήματος χαρακτηρίζεται από μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στην κοινωνία και τη φύση. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη γιγαντιαία επιχείρηση εκποίησης δημόσιων φυσικών πόρων και εκτάσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που πραγματοποιείται από το ελληνικό κράτος υπό την κηδεμονία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Καθώς επίσης και τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου ώστε να αρθούν οποιεσδήποτε θεσμικές δεσμεύσεις υπήρχαν μέχρι σήμερα στην εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, όπως η προστασία της δασικής έκτασης, ο δημόσιος χαρακτήρας του αιγιαλού, η υποχρέωση κατάθεσης περιβαλλοντικών μελετών στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα κ.α. «Ο Νόμος του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, “Fast Track” (Διαδικασία Ταχείας Αδειοδότησης)*, καθορίζει πλέον ευέλικτες διαδικασίες για τη γρήγορη έκδοση αδειών υλοποίησης επενδύσεων στην Ελλάδα, σε τομείς που αφορούν στη βιομηχανία, στην ενέργεια, στον τουρισμό, στην υψηλή τεχνολογία και στην καινοτομία, συμπεριλαμβανομένων και των επενδύσεων που εντάσσονται στον επενδυτικό Νόμο». (*”εφημερίδα της κυβερνήσεως, τεύχος 1ο ”, αρ. φύλλου 122, 21/07/09). Πρόκειται για την δημιουργία συνθηκών ανεξέλεγκτης λεηλασίας και καταστροφής της φύσης στο όνομα της κρατικής – καπιταλιστικής ανάπτυξης που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «πράσινη» και σε «περιόδους κρίσης» εμφανίζεται ως υπόθεση εθνικού συμφέροντος. Συνολικότερα οι συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης της φύσης και της κοινωνίας που επιβάλλονται από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά σε παγκόσμιο επίπεδο επιφέρουν περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής τόσο του ανθρώπου όσο και συνολικά του φυσικού κόσμου, φτάνοντας μέχρι τα έσχατα όρια της διακινδύνευσης της ίδιας της επιβίωσης, όπως έμμεσα ομολογείται από τους ίδιους μιλώντας πλέον για ανεπίστρεπτες κλιματικές αλλαγές και περιβαλλοντική κρίση.

    Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η υπόθεση της επιχειρούμενης εκτροπής του Αχελώου και της λειτουργίας των Υ/Η φραγμάτων της Μεσοχώρας και της Συκιάς δεν δικαιολογεί καμία επανάπαυση και ολιγωρία εξαιτίας της προσωρινής αναστολής των έργων. Το κράτος, οι κατασκευαστικές εταιρείες και η πολιτική και οικονομική εξουσία που διαφεντεύει την Θεσσαλία, καμία στιγμή δεν παραιτήθηκαν από τον στόχο της ολοκλήρωσης και λειτουργίας του μεγαλύτερου κατασκευαστικού έργου στην Ελλάδα, παρά την ανορθολογικότητα του, τις καταστρεπτικές συνέπειες που επιφέρει στο φυσικό περιβάλλον και την κοινωνία καθώς και το πλήθος των κοινωνικών αντιδράσεων που έχουν εκδηλωθεί, και επίσης παρά τις ακυρωτικές αποφάσεις του έργου στο παρελθόν από το Σ.τ.Ε. Σήμερα εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τους όρους εκκένωσης του χωριού της Μεσοχώρας και μετεγκατάστασης των κατοίκων της, οι οποίες έχουν σταματήσει χάρη στις αντιδράσεις των ίδιων, καθώς και δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τους περιβαλλοντικούς όρους του έργου.

    Εδώ να σημειώσουμε ότι τα τελευταία χρόνια επιχειρείται ο διαχωρισμός του αποπερατωμένου σήμερα φράγματος της Μεσοχώρας από το συνολικό έργο της εκτροπής του Αχελώου και εντείνεται η προπαγάνδα περί «πράσινης ενέργειας», που έχει εξαπολύσει το υπουργείο περιβάλλοντος, ώστε να μπει άμεσα σε λειτουργία ως «πράσινο» Υ/Η έργο το επόμενο διάστημα. Έτσι, ανεξάρτητα από την έκβαση που θα έχει η υπόθεση της εκτροπής του ποταμού προς τον θεσσαλικό κάμπο -γεγονός που καθορίζεται από πλήθος πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων στην Θεσσαλία αλλά και από τους όρους αναδιάρθρωσης συνολικά του αγροτικού μοντέλου παραγωγής στη χώρα- θα είναι καταστρεπτικές οι συνέπειες και από αυτή καθαυτή την εμφανιζόμενη σήμερα ως αυτοτελή λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας (και στο μέλλον του φράγματος της Συκιάς), αφού ο τεχνητός ταμιευτήρας που θα σχηματιστεί θα πνίξει το μεγαλύτερο μέρος της χαράδρας του Αχελώου στα βουνά της Νότιας Πίνδου. Ειδικά σήμερα, η επιθετικότητα του ελληνικού κράτους, έτσι όπως εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο ενάντια στη φύση και την κοινωνία, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για τις προθέσεις του για τον Αχελώο. Το κράτος και οι εργολάβοι, για μια ακόμη φορά, θα κάνουν οτιδήποτε -είτε εντός είτε πέραν της υπάρχουσας νομοθεσίας- προκειμένου να προχωρήσουν τα έργα και να ολοκληρωθούν οι σχεδιασμοί τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον ποταμό, τον ορεινό περιβάλλοντα χώρο και τις τοπικές κοινωνίες. Ενώ επιπλέον, πέραν του Αχελώου, έχουν αναγγελθεί ήδη μια σειρά και άλλων καταστροφικών για τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες σχεδιασμών σε πλήθος σημείων της χώρας, όπως είναι τα μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική και την Ροδόπη, η εγκατάσταση αιολικών βιομηχανικών ζωνών σε όλα τα ορεινά συγκροτήματα, το γιγαντιαίο πρόγραμμα «ΗΛΙΟΣ» φωτοβολταϊκών βιομηχανικών ζωνών, η άντληση πετρελαίου από τον πυθμένα του Ιόνιου και του Κρητικού πελάγους κ.α.

   Aπέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς, ένας εμβληματικός αγώνας που εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια είναι αυτός των κατοίκων στο Αποπηγάδι της Κρήτης ενάντια στην εγκατάσταση βιομηχανικής ζώνης αιολικής ενέργειας στην περιοχή. Ένας αγώνας που συνέβαλε σημαντικά στην κατάδειξη της κερδοσκοπικής, λεηλατικής και καταστροφικής φύσης των γιγαντιαίων σχεδιασμών της «πράσινης» ενεργειακής βιομηχανίας. Ένας αγώνας που αντιμετώπισε με σθένος τις κατασταλτικές επιχειρήσεις της αστυνομίας και όρθωσε ένα πρώτο σημαντικό κοινωνικό ανάχωμα στην επίθεση του κράτους και των μεγαλοεργολάβων που προωθείται τα τελευταία χρόνια μέσα από το ιδεολόγημα της «πράσινης» ανάπτυξης, ενώ αποτέλεσε το έναυσμα για την συγκρότηση ευρύτερων κοινωνικών δικτύων αντίστασης στην περιοχή της Κρήτης. Στο άλλο άκρο του ελλαδικού χώρου, στην Β.Α. Χαλκιδική, εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα μια ακόμη σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ μεγάλου μέρους των κατοίκων της περιοχής από τη μια μεριά και των χρυσοθήρων και του κράτους από την άλλη που προχωρούν στην εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού στο όρος Κάκαβος, απειλώντας με αφανισμό τη φύση και τα χωριά της περιοχής. Ο αγώνας των κατοίκων βρίσκεται αντιμέτωπος τόσο με τις αστυνομικές δυνάμεις που έχουν αποκλείσει το βουνό, παραχωρώντας το στα επενδυτικά σχέδια της εταιρίας ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ, όσο και με τη δράση ενός ιδιωτικού στρατού τραμπούκων της εταιρείας που αποσκοπεί στη δημιουργία μιας εμφυλιοπολεμικής συνθήκης στην περιοχή ώστε να καμφθεί η τοπική αντίσταση στην επαπειλούμενη περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή. 

    Εδώ αναδύεται η συνεισφορά των κινημάτων και η σημασία του κοινωνικού αγώνα για την προάσπιση της φύσης. Μην προσδοκώντας τίποτε ουσιαστικό από τους θεσμικούς διαμεσολαβητές- χειραγωγούς, οργανώνουμε από τα κάτω τις αντιστάσεις μας και στήνουμε αναχώματα στην επέλαση κράτους και κεφαλαίου, με σκοπό να πυκνώσουν οι δεσμοί αλληλεγγύης και συντροφικότητας των αγωνιζόμενων και να συντεθούν οι αρχές και οι θέσεις τους στην κατεύθυνση μιας συνολικότερης επιλογής ρήξης με την εξουσία και τις αντικοινωνικές επιταγές της. Και παρά το γεγονός ότι οι τοπικές πρωτοβουλίες είναι ουσιαστικές για τη δυναμική και την εξέλιξη του αγώνα, η απουσία ή η υποχώρησή τους δεν σημαίνουν και το σταμάτημα του αγώνα, ιδίως όταν αυτός δεν αφορά ένα στενά τοπικό περιβαλλοντικό ζήτημα, αλλά ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

   Αντιλαμβανόμενοι τον ποταμό Aχελώο ως μέρος τού φυσικού κόσμου που λεηλατείται από το κράτος και το κεφάλαιο, κοινή συνείδηση όσων βρεθήκαμε από το 2007 στη Μεσοχώρα ήταν να παρέμβουμε εκεί ακριβώς όπου εξελίσσονται οι καταστροφικές δραστηριότητες και να συμβάλουμε στην αναζωπύρωση του αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού, τις αμμοληψίες και την αποψίλωση των παρόχθιων δασών. Αντίθετα με μια λογική που θέλει τον αγώνα είτε να αυτοπεριορίζεται είτε να απομακρύνεται από το σημείο των φραγμάτων και της εκτροπής και εντέλει να αδρανοποιείται, με ολέθριες επιπτώσεις για αυτήν την επιλογή αλλά και αρνητική επίδραση στον ευρύτερο αγώνα για την προάσπιση του ποταμού.

   Πολλοί κάτοικοι της Μεσοχώρας από το 1990 διάλεξαν τον αξιοπρεπή δρόμο της αντίστασης, και είναι στο χέρι τους να τον συνεχίσουν και σήμερα. Κόντρα στην τοπική εξουσία (Δημαρχία και Περιφέρεια) και τα συμφέροντα που παίζονται στις πλάτες τους για χάρη της ΔΕΗ, του κράτους και των κατασκευαστικών εταιρειών, αλλά και πέρα από θεσμικές και κομματικές λογικές διαφόρων παραγόντων που καλλιεργούν αυταπάτες. Από τη μεριά μας, επιζητώντας τη ριζοσπαστικοποίηση, την όξυνση, τη γενίκευση και το συντονισμό του κοινωνικού αγώνα από τα κάτω, στεκόμαστε αλληλέγγυοι πλάι σε όλους όσοι αγωνίζονται συλλογικά ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Και θεωρούμε την αγωνιστική παρουσία μας στο χώρο όπου διαπράττεται το έγκλημα των φραγμάτων και της εκτροπής απαραίτητη και χρήσιμη για την εξέλιξη και την ανάπτυξη τόσο του αγώνα για την προάσπιση του Αχελώου και των τοπικών κοινωνιών στον άνω ρου του, όσο και για την προάσπιση του φυσικού κόσμου και της κοινωνίας συνολικότερα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ 
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ, Αύγουστος 2012

 

ΕΝAΝΤΙA ΣΤΗΝ «ΠΡΑΣΙΝΗ» AΝAΠΤΥΞΗ, ΤA ΦΡAΓΜAΤA ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ

 «…και έτσι λένε ότι έχουμε έρθει σ” αυτή τη γη για να καταστρέψουμε τον κόσμο. Λένε ότι οι άνεμοι όντως ρημάζουν τα σπίτια, και κόβουν τα δέντρα, και η φλόγα τα καίει, αλλά εμείς αφανίζουμε τα πάντα, κατατρώμε τη γη, αλλάζουμε την κοίτη των ποταμών, ποτέ δεν ησυχάζουμε, ποτέ δεν ξαποσταίνουμε, αλλά πάντα τρέχουμε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας χρυσό και ασήμι, ποτέ δεν ικανοποιούμαστε, και μετά ριψοκινδυνεύουμε γι” αυτά, κάνουμε πολέμους, βρίζουμε, ποτέ δεν λέμε την αλήθεια και τους έχουμε στερήσει τα αναγκαία προς το ζην»

GirolamoBenzoni
Ιστορία του Νέου Κόσμου, 1565

Επιχειρώντας να περιγράψουμε συνοπτικά την κατεύθυνση και στόχευση του πολιτικοοικονομικού συστήματος σήμερα, σε συνθήκες «κρίσης» και αναδιάρθρωσής του, σε σχέση με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και συνολικότερα την εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, δανειζόμαστε τα λόγια του subcomandanteMarcos: «Για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές δεν καταφεύγουν μόνο στη μείωση του κόστους παραγωγής ή στην αύξηση των τιμών της πώλησης των εμπορευμάτων. Αυτό είναι βέβαιο αλλά ελλιπές. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις ακόμη μορφές: μία είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, η άλλη είναι η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και μία ακόμη είναι το άνοιγμα νέων αγορών. Η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και το άνοιγμα νέων αγορών επιτυγχάνεται τώρα με την κατάκτηση και επανακατάκτηση γεωγραφικών περιοχών και κοινωνικών χώρων που προηγουμένως δεν είχαν ενδιαφέρον για το κεφάλαιο. Παραδοσιακές γνώσεις και κώδικες γενετικής μαζί με φυσικούς πόρους όπως το νερό, τα δάση κι ο αέρας μετατρέπονται τώρα σε εμπορεύματα ήδη ανοιχτών ή προς δημιουργία αγορών.» (Δεκέμβρης 2007)

Μιλώντας ειδικότερα για την ελληνική πραγματικότητα σήμερα, η αναδιάρθρωση του πολιτικοοικονομικού συστήματος χαρακτηρίζεται από μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα απέναντι στην κοινωνία και τη φύση. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη γιγαντιαία επιχείρηση εκποίησης δημόσιων φυσικών πόρων και εκτάσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που πραγματοποιείται από το ελληνικό κράτος υπό την κηδεμονία της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Καθώς επίσης και τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου ώστε να αρθούν οποιεσδήποτε θεσμικές δεσμεύσεις υπήρχαν μέχρι σήμερα στην εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, όπως η προστασία της δασικής έκτασης, ο δημόσιος χαρακτήρας του αιγιαλού, η υποχρέωση κατάθεσης περιβαλλοντικών μελετών στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα κ.α. «Ο Νόμος του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, «Fast Track» (Διαδικασία Ταχείας Αδειοδότησης)*, καθορίζει πλέον ευέλικτες διαδικασίες για τη γρήγορη έκδοση αδειών υλοποίησης επενδύσεων στην Ελλάδα, σε τομείς που αφορούν στη βιομηχανία, στην ενέργεια, στον τουρισμό, στην υψηλή τεχνολογία και στην καινοτομία, συμπεριλαμβανομένων και των επενδύσεων που εντάσσονται στον επενδυτικό Νόμο». (*»ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ», ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ, αρ. φύλλου 122, 21/07/09). Πρόκειται για την δημιουργία συνθηκών ανεξέλεγκτης λεηλασίας και καταστροφής της φύσης στο όνομα της κρατικής – καπιταλιστικής ανάπτυξης που κατ” ευφημισμό ονομάζεται «πράσινη» και σε «περιόδους κρίσης» εμφανίζεται ως υπόθεση εθνικού συμφέροντος. «Για χώρες όπως η Ελλάδα η πράσινη ανάπτυξη είναι μονόδρομος», ( Γ. Παπανδρέου). Οι συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης της φύσης και της κοινωνίας που επιβάλλονται από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά σε παγκόσμιο επίπεδο, επιφέρουν περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής τόσο του ανθρώπου όσο και συνολικά του φυσικού κόσμου, φτάνοντας μέχρι τα έσχατα όρια της διακινδύνευσης της ίδιας της επιβίωσης, όπως έμμεσα ομολογείται από τους ίδιους μιλώντας πλέον για ανεπίστρεπτες κλιματικές αλλαγές και περιβαλλοντική κρίση.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η υπόθεση της επιχειρούμενης εκτροπής του Αχελώου και της λειτουργίας των Υ/Η φραγμάτων της Μεσοχώρας και της Συκιάς δεν δικαιολογεί καμία επανάπαυση και ολιγωρία εξαιτίας της προσωρινής αναστολής των έργων. Όπως άλλωστε δήλωσε μέσα στο 2010 ο υπουργός υποδομών Δ. Ρέππας: «η εκτροπή θα έχει ολοκληρωθεί τα επόμενα τρία χρόνια». Το κράτος, οι κατασκευαστικές εταιρίες και η πολιτική και οικονομική εξουσία που διαφεντεύει την Θεσσαλία, καμία στιγμή δεν παραιτήθηκαν από τον στόχο της ολοκλήρωσης και λειτουργίας του μεγαλύτερου κατασκευαστικού έργου στην Ελλάδα παρά την ανορθολογικότητα του, τις καταστρεπτικές συνέπειες που επιφέρει στο φυσικό περιβάλλον και την κοινωνία και το πλήθος των κοινωνικών αντιδράσεων που έχουν εκδηλωθεί και επίσης, παρά τις ακυρωτικές αποφάσεις του έργου στο παρελθόν από το Σ.τ.Ε. Σήμερα εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τους όρους εκκένωσης του χωριού της Μεσοχώρας και μετεγκατάστασης των κατοίκων της, οι οποίες έχουν σταματήσει χάρη στις αντιδράσεις των ίδιων, καθώς και δικαστικές αποφάσεις που αφορούν τους περιβαλλοντικούς όρους του έργου. Συγκεκριμένα εκκρεμεί η απάντηση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα 14 προδικαστικά ερωτήματα που έθεσε το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 25 Γενάρη του 2010 σχετικά με την εκτροπή του Αχελώου προς τη Θεσσαλία. Απάντηση που αναμένεται να εκδοθεί μέχρι το τέλος του 2011 και θα καθορίσει την έγκριση ή μη από το Σ.τ.Ε του έργου μεταφοράς υδάτων από μια υδρολογική λεκάνη σε μια άλλη – βάση της συμβατότητας του έργου με την ευρωπαϊκή νομοθεσία-.

Εδώ να σημειώσουμε ότι τα δυο τελευταία χρόνια επιχειρείται ο διαχωρισμός, του αποπερατωμένου σήμερα φράγματος της Μεσοχώρας από το συνολικό έργο της εκτροπής του Αχελώου και εντείνεται η προπαγάνδα περί «πράσινης ενέργειας», που έχει εξαπολύσει το υπουργείο περιβάλλοντος, ώστε να μπει άμεσα σε λειτουργία ως «πράσινο» Υ/Η έργο το επόμενο διάστημα. Έτσι ανεξάρτητα με την έκβαση που θα έχει η υπόθεση της εκτροπής του ποταμού προς τον θεσσαλικό κάμπο -γεγονός που καθορίζεται από πλήθος πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων στην Θεσσαλία αλλά και από τους όρους αναδιάρθρωσης  συνολικά του αγροτικού μοντέλου παραγωγής στη χώρα- θα είναι καταστρεπτικές οι συνέπειες και από αυτήν κάθε αυτήν την εμφανιζόμενη σήμερα ως αυτοτελή, λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας (και στο μέλλον του φράγματος της Συκιάς), αφού ο τεχνητός ταμιευτήρας  που θα σχηματιστεί θα πνίξει το μεγαλύτερο μέρος της χαράδρας του Αχελώου στα βουνά της Νότιας Πίνδου. Ειδικά σήμερα, η επιθετικότητα του ελληνικού κράτους έτσι όπως εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο ενάντια στη φύση και την κοινωνία αλλά και η συγκεκριμένη επιλογή ως υπουργού Περιβάλλοντος του Γ. Παπακωνσταντίνου που έφερε στη χώρα το Μνημόνιο της Τρόϊκας (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ), δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας των προθέσεών του για τον Αχελώο. Το κράτος και οι εργολάβοι για μια ακόμη φορά θα κάνουν ο,τιδήποτε -είτε εντός είτε πέραν της υπάρχουσας νομοθεσίας- προκειμένου να προχωρήσουν τα έργα και να ολοκληρωθούν οι σχεδιασμοί τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στον ποταμό, τον ορεινό περιβάλλοντα χώρο και τις τοπικές κοινωνίες. Και επιπλέον πέραν του Αχελώου, έχουν αναγγελθεί ήδη και μια σειρά άλλων καταστροφικών για τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες σχεδιασμών σε πλήθος σημείων της χώρας, όπως είναι τα μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική και την Ροδόπη, η εγκατάσταση αιολικών βιομηχανικών ζωνών στα περισσότερα ορεινά συγκροτήματα, η άντληση πετρελαίου από τον πυθμένα του  Ιόνιου και του Κρητικού πελάγους κ.α.

Εδώ αναδύεται η συνεισφορά των κινημάτων και η σημασία του κοινωνικού αγώνα για την προάσπιση της φύσης. Μην προσδοκώντας τίποτε ουσιαστικό από τους θεσμικούς διαμεσολαβητές – χειραγωγούς, οργανώνουμε από τα κάτω τις αντιστάσεις μας και στήνουμε αναχώματα στην επέλαση κράτους και κεφαλαίου, με σκοπό να πυκνώσουν οι δεσμοί αλληλεγγύης και συντροφικότητας των αγωνιζόμενων και να συντεθούν οι αρχές και οι θέσεις τους στην κατεύθυνση μιας συνολικότερης επιλογής ρήξης με την εξουσία και τις αντικοινωνικές επιταγές της. Και παρά το γεγονός ότι οι τοπικές πρωτοβουλίες είναι ουσιαστικές για τη δυναμική και την εξέλιξη του αγώνα, η απουσία ή η υποχώρησή τους δεν σημαίνουν και το σταμάτημα του αγώνα, ιδίως όταν αυτός δεν αφορά ένα στενά τοπικό περιβαλλοντικό ζήτημα, αλλά ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Αντιλαμβανόμενοι τον ποταμό Aχελώο ως μέρος τού φυσικού κόσμου που λεηλατείται από το κράτος και το κεφάλαιο, κοινή συνείδηση όσων βρεθήκαμε από το 2007 στη Μεσοχώρα ήταν να παρέμβουμε εκεί ακριβώς όπου εξελίσσονται οι καταστροφικές δραστηριότητες και να συμβάλλουμε στην αναζωπύρωση του αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού, τις αμμοληψίες και την αποψίλωση των παρόχθιων δασών. Αντίθετα με μια λογική που θέλει τον αγώνα είτε να αυτοπεριορίζεται είτε να απομακρύνεται από το σημείο των φραγμάτων και της εκτροπής και εν τέλει να αδρανοποιείται με ολέθριες επιπτώσεις για αυτήν την επιλογή  αλλά και αρνητική επίδραση στον ευρύτερο αγώνα για την προάσπιση του ποταμού.

 Πολλοί κάτοικοι της Μεσοχώρας από το 1990 διάλεξαν τον αξιοπρεπή δρόμο της αντίστασης, και είναι στο χέρι τους να τον συνεχίσουν και σήμερα. Κόντρα στην τοπική εξουσία (Δημαρχία και Περιφέρεια) και τα συμφέροντα που παίζονται στις πλάτες τους για χάρη της ΔΕΗ, του κράτους και των κατασκευαστικών εταιριών, αλλά και πέρα από θεσμικές και κομματικές λογικές διαφόρων παραγόντων που καλλιεργούν αυταπάτες, όπως ήταν η δήθεν σωτήρια για τον τόπο διεκδίκηση ίδρυσης αυτοτελούς υπουργείου Περιβάλλοντος, οδηγώντας στο συμβιβασμό, τη μοιρολατρία και την παραίτηση μπροστά στον επαπειλούμενο αφανισμό του τόπου. Διεκδίκηση που εκφράστηκε από την Πανελλαδική Κίνηση κατά της εκτροπής του Αχελώου κι άλλων περιβαλλοντικών οργανώσεων τον Ιούλη του 2009 : «Και τώρα; Υπάρχει τρόπος να ανατραπεί η κατάσταση; Σίγουρα ναι. Αρκεί να θεσπιστεί επειγόντως αυτό το υπουργείο Περιβάλλοντος που δεν έχουμε. Το υπουργείο που θα προστατεύσει το νερό ως φυσικό πόρο εν ανεπαρκεία και όχι ως οικονομικό πλούτο για λίγους». Μια αυταπάτη που πολύ σύντομα γκρεμίστηκε οδηγώντας τους φορείς της σε αδιέξοδο καθώς μετά τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 θεσπίστηκε το υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής και η τότε υπουργός Τ. Μπιρμπίλη ανακοίνωσε στις αρχές του 2010 την καταδικαστική απόφαση του κράτους για την κοιλάδα του Αχελώου και το χωριό της Μεσοχώρας «Το φράγμα και τα έργα στη Μεσοχώρα θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του 2010. Έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν στο 100%. Η λειτουργία θα ξεκινήσει το 2012 και θα αποφέρει κέρδη ύψους 30.000.000 ευρώ. Μένει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του Σ.τ.Ε.».

Aπό τη μεριά μας, επιζητώντας τη ριζοσπαστικοποίηση, την όξυνση, τη γενίκευση και το συντονισμό του κοινωνικού αγώνα από τα κάτω, στεκόμαστε αλληλέγγυοι πλάι σε όλους όσοι αγωνίζονται συλλογικά ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Και θεωρούμε την αγωνιστική παρουσία μας στο χώρο όπου διαπράττεται το έγκλημα των φραγμάτων και της εκτροπής, απαραίτητη και χρήσιμη για την εξέλιξη και την ανάπτυξη τόσο του αγώνα για την προάσπιση του Αχελώου και των τοπικών κοινωνιών στον άνω ρου του, όσο και για την προάσπιση του φυσικού κόσμου και της κοινωνίας συνολικότερα.

Γι” αυτό, και μετά από μια σειρά συντονισμένων εκδηλώσεων και παρεμβάσεων τα τελευταία χρόνια σε Αθήνα, Άρτα, Πάτρα, Γιάννενα, Αγρίνιο, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λάρισα, Ηγουμενίτσα και άλλες πόλεις, βρισκόμαστε ξανά, για πέμπτη χρονιά, στις όχθες του Aχελώου στη Μεσοχώρα, στην Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα.

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

 ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ,
Αύγουστος 2011

Κάλεσμα της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα σε διήμερο εκδηλώσεων

(30-31 Οκτώβρη, στην Αθήνα, Πολυτεχνείο)

-ενημέρωσης και συζήτησης για την προοπτική του αγώνα ενάντια στην καταστροφή του ποταμού Αχελώου από το φαραωνικό έργο σειράς φραγμάτων και την επικείμενη εκτροπή του.

-συνάντησης και επικοινωνίας των επιμέρους αντιστάσεων που ξεσπούν ενάντια στην εκμετάλλευση, καταστροφή και εμπορευματοποίηση  της φύσης και των ελεύθερων χώρων και συζήτησης για το ιδεολόγημα της «πράσινης» ανάπτυξης που αποτελεί σήμερα την κεντρική αιχμή για την όξυνση της κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης στο φυσικό κόσμο.

Η γενικευμένη καταστροφή και λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος σε παγκόσμιο επίπεδο, με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, είναι το αποτέλεσμα της άγριας και μακροχρόνιας επίθεσης του κράτους και του καπιταλισμού για την εκμετάλλευση και κυριαρχία στη φύση και τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι αποψιλώσεις των δασών, η μόλυνση των θαλασσών, το λιώσιμο των πολικών πάγων, οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, είναι μερικά μόνο μέρη της συνολικής οριακής περιβαλλοντικής κρίσης που δημιουργεί η κρατική- καπιταλιστική επιθετικότητα.

Περισσότερα ...

ΜΕΣΟΧΩΡA ΤΡΙΚAΛΩΝ, 4-10 AΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

«Το φράγμα και τα έργα στη Μεσοχώρα θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του 2010. Έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν στο 100%. Η λειτουργία θα ξεκινήσει το 2012 και θα αποφέρει κέρδη ύψους 30.000.000 ευρώ. Μένει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του Σ.τ.Ε.» T. Μπιρμπίλη

Aυτά δήλωσε η υπουργός περιβάλλοντος στα μέσα Ιουλίου 2010 αναφορικά με το έγκλημα κατά του οικοσυστήματος του Aχελώου από το σύμπλεγμα των φαραωνικών κατασκευαστικών έργων στον άνω ρου του και την ολοκληρωτική καταστροφή του από την επιχειρούμενη εκτροπή του ποταμού στη Θεσσαλία. Διαπραγματεύονται μόνο την ποσότητα του νερού που θα εκτραπεί χωρίς αναφορά στην καταστροφή του οικοσυστήματος του ποταμού από τις πηγές του στην νότια Πίνδο μέχρι το δέλτα των  εκβολών του στο Ιόνιο.

Ο Aχελώος διαμορφώνει στις περιοχές που διατρέχει με τα νερά του εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα μοναδικό οικοσύστημα με πολύ πλούσια βιοποικιλότητα σε χλωρίδα και πανίδα, οι οποία είναι άμεσα εξαρτώμενη από τη φυσική ροή του. Είναι σημαντικότατος παράγοντας για την ποιότητα της ζωής των παρόχθιων κοινωνιών και ευρύτερα των περιμετρικών αστικών κέντρων.

Περισσότερα ...