Τριάντα φίλοι της Πάρνηθας συγκεντρώθηκαν στις 11 το πρωί της Τρίτης 29 Νοέμβρη στο Μουσείο, ύστερα από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Αγώνα για η Γη και την Ελευθερία. Μετά από μοίρασμα κειμένων ενάντια στον αποκλεισμό του βουνού που επιβλήθηκε με την καταργηση της δημόσιας συγκοινωνίας στις 23 Ιούλη 2011 ακολούθησε παρέμβαση στον ΟΑΣΑ (Μετσόβου και Ρεθύμνου) για την άμεση επαναλειτουργία της Γραμμής 714.
Την Κυριακή 27 Νοέμβρη έγινε παρέμβαση φίλων του βουνού στην Πάρνηθα ενόψει της συγκέντρωσης που καλεί στο Μουσείο, την Τρίτη 29 Νοέμβρη, 11 π.μ., η Πρωτοβουλία αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία ενάντια στον αποκλεισμό του Δρυμού από τη δημόσια συγκοινωνία. Είναι αποκαλυπτικό για το τι συμβαίνει στη Πάρνηθα και τι δρομολογείται ταυτόχρονα με την κατάργηση της δημόσιας συγκοινωνίας που αποκλείει τους πεζοπόρους φίλους του βουνού καθώς επίσης όλους όσους δεν εχουν ΙΧ, ότι οι δρόμοι του Δρυμού κατακλύζονταν από καθε είδους οχήματα, πούλμαν, τζιπ κλπ, κι επικρατούσε στην κυριολεξία κυκλοφοριακή συμφόρηση, τόσο προς την κατευθυνση του Καζίνου στο Μαυροβούνι όσο και προς τα κατ΄ευφημισμό ορειβατικά καταφύγια του ΕΟΣ Αθηνών στο Μπάφι και του ΕΟΣ Αχαρνών στο Φλαμπούρι. Καταφύγια τα οποία λειτουργούν απροσχημάτιστα σαν τουριστικές επιχειρήσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ξέφωτο που εχει μετατραπεί με το έτσι θέλω σε πάρκινγκ του δήθεν καταφύγιου στο Μπάφι ήταν ασφυκτικά γεμάτο και η σειρά των παρκαρισμένων αυτοκινήτων έφθανε σε μήκος το 1 χιλιόμετρο μέχρι τη διασταύρωση με το δρόμο που οδηγεί στο υποτιθέμενο ορειβατικό καταφύγιο στο Φλαμπούρι. Το βουνό λεηλατείται από τις μπίζνες και κατακλύζεται στην κυριολεξία από αυτοκινητοπομπές και αυτό που καταργήθηκε ήταν η δημόσια συγκοινωνία! Είναι κάτι περισσότερο από φανερό, πραγματικά κραυγαλέο, ότι η άθλια κατασταση που επικρατεί στην Πάρνηθα όχι μόνο δεν έχει καμιά σχεση με προστατευόμενο Δρυμό αλλά με το αντίθετο, την πλέον απροκάλυπτη παράδοση του βουνού στην εκμετάλλευση και λεηλασία του από ιδιωτικά κερδοσκοπικά συμφεροντα. Πολλοί τα βλέπουν αλλά σιωπούν μπροστά στο ασφυκτικό κι αξεδιάλυτο πλέγμα των συμφερόντων κράτους, δήμων, μ.κ.ο , μ.μ.ε., ορειβατικών συλλόγων, καζίνου και ιδιωτικών εταιρειών που έχει εγκατασταθεί πάνω στο βουνό.
Λευτεριά στην Πάρνηθα!
ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Η ΠΑΡΝΗΘΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΤΟΥ ΚΑΖΙΝΟΥ
Όχι στον αποκλεισμό του Δρυμού από τη δημόσια συγκοινωνία
Να επαναλειτουργήσει η Γραμμή 714 Aθήνα – Πάρνηθα
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Τρίτη 29 Νοέμβρη 2011, 11 π.μ.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Στις 5 Δεκεμβρίου 2011 θα γίνει στα Τρίκαλα η εξ αναβολής δίκη των κατοίκων της Μεσοχώρας οι οποίοι στις 17 Μάρτη 2009 δεν επέτρεψαν την είσοδο στο χωριό τους των συνεργείων της Νομαρχίας που εμφανίστηκαν με συνοδεία της αστυνομίας για την κτηματογράφησή του. Επικεφαλής των συνεργείων ήταν ο αρμόδιος αντινομάρχης καταγόμενος κι ο ίδιος από τη Μεσοχώρα αλλά παρά την απαίτησή του και την επιμονή των υπαλλήλων της Νομαρχίας η κτηματογράφηση αποτράπηκε. Σκοπός της κτηματογράφησης ήταν η αποτύπωση των περιουσιών με σκοπό να απαλλοτριωθούν αναγκαστικά ώστε το χωριό να εκκενωθεί και να κατακλυσθεί στη συνέχεια από τα νερά του τεχνητού ταμιευτήρα που έχει σχεδιαστεί να αφανίσει το φαράγγι του άνω Αχελώου στην Νότια Πίνδο και τους παρακείμενους οικισμούς. Ήταν μια ενέργεια των κατοίκων στα πλαίσια του μακροχρόνιου αγώνα για τη σωτηρία της Μεσοχώρας και του Αχελώου από τα γιγαντιαία φράγματα και την εκτροπή του στη Θεσσαλία και για αυτό αξίζουν κι έχουν την αλληλεγγύη μας.
OΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ
“Καλιά στα όρη άρχοντας, παρά στον κάμπο δούλος – θωρώ τον κόσμο από ψηλά κι είναι δικός μου ούλος” (Μαντινάδα Αποκορώνου)
Τον Ιούλιο του 2011, ο ΟΑΣΑ ανακοίνωσε ότι για την “καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού” και λόγω “χαμηλής επιβατικής κίνησης” διακόπτει είκοσι λεωφορειακές γραμμές, μεταξύ των οποίων και την ιστορική γραμμή 714 Πλατεία Βάθη – Πάρνηθα.
Αυτή ήταν και η μόνη γραμμή που μετέφερε επισκέπτες από την Αθήνα στο Δρυμό, γι’ αυτό και η κατάργησή της δεν αφορά βέβαια την καλύτερη εξυπηρέτηση τους. Άλλωστε, είχαν ήδη σταματήσει τα καθημερινά δρομολόγια που έφθαναν πάνω στην Πάρνηθα και είχαν απομείνει ελάχιστα -το πρωί και το μεσημέρι των Σαββατοκύριακων- τα οποία σίγουρα συγκέντρωναν ικανό αριθμό επιβατών, ιδίως τους χειμερινούς μήνες, και ούτως ή άλλως ήταν απαραίτητα γιατί δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα για να ανέβει κανείς με τη δημόσια συγκοινωνία στο βουνό.