Δεν είναι αλληλεγγύη να σφίγγεις τα χέρια που χτυπάνε συντρόφους

Kατά πρώτον, αναρχική ομάδα Λυκοι του Νότου δεν υπάρχει. Είναι ένα ψευδεπίγραφο κοινών λασπολόγων και τραμπούκων που παριστάνουν τους αναρχικούς και μάλιστα τους «πραγματικούς» οι οποίοι απειλούν, στήνουν ενέδρες, και χτυπούν αγωνιστές και χώρους του κινήματος. Και τώρα ακόμη που δημοσιεύουν τις βλακείες και τις αθλιότητές τους με την έγκριση του Ιντιμίντια και βρίσκονται ορισμένοι πρόθυμοι να τους κάνουν πλάτες στο όνομα της αλληλεγγύης, αυτό στο οποίο επιδίδονται εκεί έξω είναι να εκτοξεύουν απειλές για τις επόμενες επιθέσεις τους.

Οι πρόθυμοι να τους υποστηρίξουν κι αυτοί που δημοσιεύουν τα παραληρήματά τους οφείλουν να το γνωρίζουν γιατί έχουν κι αυτοί τις ευθύνες τους για τη στήριξη που τους παρέχουν.

Κατά δεύτερον, οι πραγματικοί αναρχικοί δεν εμφανίζονται στις πορείες που καλούνται μέσω συλλογικών πολιτικών διαδικασιών μόνο και μόνο για να τις χρησιμοποιήσουν και να τις μπαχαλέψουν αναγκάζοντας κάποια στιγμή τους συντρόφους να τους απομακρύνουν για να τις περιφρουρήσουν. Κι όταν οι πραγματικοί αναρχικοί απομακρύνονται από τους συντρόφους και αντιλαμβάνονται ότι η ανοχή τελείωσε και είναι ανεπιθύμητοι από τους υπόλοιπους απλά φεύγουν και κάνουν μόνοι τους ότι θέλουν αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους χωρίς τις πλάτες των άλλων. Δηλαδή δεν αρχίζουν τις απειλές, τις επιθέσεις και την τρομοκρατία. Δεν χτυπούν χώρους ή συντρόφους, δεν κουβαλάνε διάφορους φίλους τους με τα μαχαίρια τους, δεν στέλνουν κόσμο στα νοσοκομεία. Και δεν καλούν από πάνω και αντισυγκεντρώσεις στις συγκεντρώσεις που κάνουν οι σύντροφοι για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και τους χώρους τους από αυτούς τους δήθεν πραγματικούς αναρχικούς.

Πραγματικοί αναρχικοί θα ήταν αν πραγματική αναρχία ήταν ότι υποδηλώνει το γνωστό τρίπτυχο «χάος, βία, αναρχία» και οι διάφορες παραλλαγές του κατά τα γούστα και το επίπεδο της κάθε απολίτικης παρέας ή συμμορίας που της αρέσει να καμώνεται ότι είναι δήθεν αναρχική. Έτσι λοιπόν όχι πραγματικοί αναρχικοί δεν είναι τούτοι, αλλά, αντιθέτως, είναι βαθειά αντιαναρχικοί ακριβώς γιατί είναι εχθρικοί προς την αναρχία που διατηρεί ακέραιο το κοινωνικό και ταξικό περιεχόμενο που της έδωσε η ιστορία της αναπτύσσοντας και υπερασπίζοντάς το μέσα στους αγώνες. Τέτοιοι είναι λοιπόν, εχθρικοί, και όχι μόνο αυτοί οι συγκεκριμένοι, αλλά και άλλα τέτοια υποκείμενα που παρασιτούν στο λεγόμενο «χώρο» και τις παρυφές του παριστάνοντας τους «πραγματικούς αναρχικούς», την ίδια ώρα που βρίζουν, απειλούν και επιτίθενται σε συντρόφους όταν αυτοί απηυδησμένοι πια τους λένε: Ως Εδώ!

Αν είχαν κάποια υπόσταση θα μπορούσε να πιστέψει κανείς ότι θα πήγαιναν παρακάτω να κάνουν κάτι δικό τους, όπως έλεγαν όταν παραδέχονταν ότι δεν είναι αναρχικοί και δεν τους ενδιαφέρει η αναρχία, αλλά ως παράσιτα προσπαθούν να επανέλθουν νομίζοντας ότι με τη βία και τη τρομοκρατία θα επιβάλλουν την παρουσία και τη θέλησή τους στο κίνημα και θα εξακολουθήσουν να το απομυζούν με το ζόρι δίνοντας καποια υπόσταση στην πολιτική ανυπαρξία τους. Για λύπηση είναι…

Σε ότι αφορά το μόνο πραγματικό ζήτημα, γιατί το τι είναι και τι απειλούν να κάνουν είναι γνωστό από καιρό για όποιον δεν έκλεισε για δικούς του λόγους τα ματια του και τα αυτιά του, να ειπωθεί ξανά ότι η αλληλεγγύη δεν είναι και δεν θα γίνει κολυμπήθρα του Σιλωάμ για το ξέπλυμα τραμπούκων που επιτίθενται σε χώρους του αγώνα και αναρχικούς συντρόφους. Και όποιος το κάνει χωρίς να μπορεί πια να πει δεν ήξερα, αναλαμβάνει και τις πολιτικές ευθύνες του.

 

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.